احیاء رزین :
احیاء رزین معمولاً شامل چهار مرحله است.
1 ) شستشوی معکوس : ( back wash ) که آب از کف بستر رزین به طرف بالا جریان می یابد که هدف معلق کردن دانه های رزین و رسوبات است .

2 ) تزریق ماده شیمیایی احیاء کننده ( اسید یا سود یا نمک به صورت محلول نسبتاً رقیق در آمده و سپس تزریق می شود )
4 ) شستشوی آهسته برای توزیع ماده شیمیایی در سرتاسر بستر رزین و در نتیجه تماس بهتر ماده شیمیایی با دانه های رزین برای تسهیل در انتقال یون بین دو ماده احیاء کننده و دانه های رزین.
4 ) شستشوی سریع به خاطر حذف باقیمانده ماده احیاء کننده از بستر رزین تا دستگاه برای سرویس دهی مجدد ( تصفیه ) آماده شود.
آب خروجی از شستشوی سریع معمولاً جمع آوری شده و برای رقیق کردن ماده شیمیایی احیاء کننده مصرف می شود. معمولاً جهت جریان آب در موقع سرویس و نیز جهت تزریق ماده شیمیایی احیاء کننده از بالا به پایین است که به روش جریان هم جهت معروف است.

در این روش هم راندمان احیاء رزین بالا می رود و هم کیفیت آب تصفیه شده افزایش می یابد هر چند که هزینه ها هم افزایش می یابد. ادعاء شده است که در نیروگاه ها و دیگر صنایعی که به آب تصفیه شده با کیفیت بالا نیاز دارند ، روش احیاء رزین به صورت مختلف الجهت کم هزینه ترین روش ممکن برای تهیه آب با خلوص بالا در حجم های زیاد است . نشتی یون ها با این روش کم می شود و نیز لایه پایین رزین عمل تصفیه نهایی را انجام می دهد.
احیاء رزین های کاتیونی اسیدی :
همانطور که اشاره شد احیاء رزین های کاتیونی اسیدی ( هیدروژنی ) با اسید انجام می شود. برای این منظور می توان از اسید کلریدریک و یا اسید سولفوریک استفاده کرد. اسیدکلریدریک می تواند ظرفیت رزین را افزایش دهد از اینرو موثرتر از اسیدسولفوریک است اما با توجه به مقدار زیاد اسید مصرفی برای احیاء رزین تفاوت قیمت این دو
اسید در سال می تواند زیاد باشد . از این رو در صنایع بزرگ ، استفاده از اسید سولفوریک بر اسیدکلریدریک ترجیح داده می شود. دانسیته اسیدسولفوریک زیاد می باشد و در موقع رقیق کردن تولید حرارت می کند بنابراین به سیستم اتوماتیک احتیاج است.
نظر فراموش نشه
ضمناً يك پروژه آماده در مورد محاسبه و طراحي منابع سختي گير موجود است :
[مشاهده ی لینک ها فقط برای اعضا امکان پذیر است. ]