روشهای پیاده سازی یک شبکه کامپیوتری

[vahid_pakrou]

روشهای پیاده سازی یک شبکه کامپیوتری




راه اندازی عملی یک شبکه


در حقیقت با طی مراحل زیر می توانید یک شبکه کامپیوتری ایجاد کنید:
§ تعیین محل های ایستگاههای کاری و سرورهای شبکه
§ انجام کابل کشی مورد نیاز
§ صب کنترل کننده شبکه
§ نصب سرویس گیرده ها با همان client ها
§ کنترل شبکه با استفاده از روشهای مدیریت بر روی شبکه

انتخاب توپولوژی شبکه

در انتخاب شکل هم بندی شبکه با همان توپولوژی ، عوامل متعددی نقش دارند. از جمله این عوامل می توان به قیمت اجناس مورد نیاز مثل کابلها ، کانتکتورها ، HBU ، محدوده ای که کاربران در آن گسترده شده اند ، تعداد کاربران و امکانات توسعه شبکه در آینده اشاره نمود.
واضح است که میزان هزینه ایجاد یک شبکه و در واقع بودجه موجود ، نقش تعیین کننده ای در انتخاب نوع توپولوژی شبکه دارد . مثلا کابلهای Twisted Pair که در پوتولوژی star و یا Ethernet استفاده می شوند ، ارزان تر از کابلهای کواکسیال که در توپوولوژی BUS استفاده می شود ، هستند.
همچنین محدوده ای که کاربران در آن پراکنده اند نیز ، نقش مهمی در انتخاب نوع شبکه دارد . به عبارت دیگر ، فرضا اگر توزیع کاربران در محدوده کوچک و مشخصی باشد ( مثلا در محدوده یک طبقه از یک ساختمان ) ، به راحتی می توان از کابلهای ضعیفی همچون 10 base-2 و یا 10 base – 5 استفاده نمود ، اما اگر کاربران پراکنده تر باشند ، مثلا در کل یک ساختمان پراکنده باشند ، بهتر است از کابلهای 10 base – t استفاده شود . همچنین در مسافتهای بسیار دور ( بین دو ساختمان در نقاط دور از هم ) ، باید از کابلهای فیبر نوری استفاده شود تا قدرت تعاملات و ارتباطات شبکه در حد معمول و استاندارد نگهداشته شود .
نکته : در نظر داشته باشید فرضا در توپوولوژی bus از یک cable برای اتصال به شبکه های مختلف استفاده می شود که در واقع آسانترین Topology برای نصب و راه اندازی یک شبکه ، متعلق به BUS بوده و همچنی ارزانترین نوع شبکه به شمار می آید . ضمنا در توپوولوژی Star ، تمامی کامپیوتر ها به یک Hub یا Switeh مرکزی اتصال می یابند.


تعیین محل سرور و ایستگاههای کاری

باید قبول کرد که تعیین محل ایستگاههای کاری ، همیشه در کنترل طراح شبکه نمی باشند و وابسته به نیاز کاربران شبکه و برخی متغیر های دیگر است ، اما تعیین محل سرور همیشه تحت کنترل شبکه است . در حقیقت باید محل سرور جایی تعبیه شود که مابین تمام ایستگاههای کاری و در حد امکان ، در مرکز شبکه قرار گیرد ، تا قدرت شبکه در مکانهای مختلف ، متفاوت نباشد و دچار افت و خیز نشود . محل سرور باید با توجه به نوع توپولوژی شبکه و با توجه به میزان استفاده هر یک از کاربران از شبکه تعیین می شود . از جمله عوامل موثر در این زمینه عبارتند از :
§ دور بودن سرور از دسترس عموم
§ دور بودن از نور مستقیم آفتاب و تمیزی محل سرور (عدم گرد و خاک در محل نصب سرور )
§ وجود تهویه مناسب
§ دسترسی به بر ق اضطراری (UPS ) / توجه داشته باشید که برق سرور به هیچ عنوان نبید قطع شود ، چون در این صورت کل شبکه و ایستگاههای کاری از کار باز خواهند ایستاد .


انجام کابل کشی های مورد نیاز شبکه

در این مرحله بعد از انتخاب توپولوژی و تعیین محل سرور و ایستگاههای کاری ، می توانید کابل کشی کنید . برای این کار بهتر است ابتدا نقشه ای از محل هایی که ایستگاه های کاری در آنجا هستند کنید و بر روی کاغذ ، شکلی از آنچه در ذهن دارید ترسیم کنید . سپس بر اساس نقشه ای که تهیه کرده اید ، اقدام به نصب کانال های مورد نیاز برای عبور کابل ها کنید . دقت کنید از کانالی متناسب با ضخامت کابل ها استفاده کنید : مثلا در شبکه 10 base – 2 می توانید از یک کانال با عرض کم نیز استفاده کنید ، اما اگر توپولوژی شبکه شما 10 base – T باشد دقت کنید از کانالی استفاده کنید که در زمان تعدد کابلها در مسیر های مختلف ، با مشکل مواجه نشوید .
سپس باید در محل هایی که ایستگاه کاری داریم ، با توجه به نوع کابل مورد استفاده ، از پریز مناسب استفاده کنیم . مثلا برای کابل های Twisted Pair از پریز RJ-45 و برای کواکسیل از پریز BNC دوقلو استفاده شود.
قابل ذکر است که کابل های Twisted PairCat-5 دارای 8 سیم هستند که دو به دو به هم تابیده شده اند و هر 4 زوج از آنها نیز در طول کابل به یکدیگر تابیده شده اند . ضمنا برای اتصال شبکه در شبکه های 10 mbps ، از دو زوج از این سیم هال استفاده می شود ، به طوری که یک زوج سیم برای ارسال ، و یک زوج سیم دیگر برای دریافت داده ها مورد استفاده قرار می گیرد . همچنین وقتی یک کارت شبکه به HUB مرتبط می شود ، سیم کشی به صورت مستقیم انجام می شود . یعنی پین 1 از کانکتور متصل به شبکه ، به پین 1 از کانکتور متصل به HUB ، پین 2 به 2 و ....... متصل اند.
اما نکته مهم این است که ارسال اطلاعات باید توسط یک زوج سیم به هم تابیده ، و در دریافت نیز باید توسط یک زوج سیم به هم تابیده دیگر انجام شود . به عبارت دیگر ، پی های 1 و 2 باید به یک زوج سیم و پین های 3 و 6 ، باید به یک زوج دیگر متصل شوند . در حالت کلی این انتخاب ها اختیاری است ، اما اگر از پیریزهای RJ-45 روی دیوار استفاده کنید ، باید یکی از استاندارد های جدول A را رعایت کنید.
توجه ئاشته باشید در شبکه های 10Mbps ، اتصال پینهای 4 و 5 و 6 و 7 و 8 لازم نیست ، اما اگر آنها را وصل کنیم ، ضرر نمی کنیم ، چون ممکن است زمانی بخواهیم شبکه مان را به 100Mbps ، ارتقا دهیم .
همچنین نحوه قرار گرفتن کابلها ممکن است قدری گیج کننده باشد ، مخصوصا اینکه در طرف HUB ، تعداد رشته هایی که از کانال خارج می شوند ، بسیار زیاد است . برای رفع این اشکال ، در سمت HUB معمولا یک تابلوی توزیع نصب می شود ، به طوری که کلیه رشته های رسیده از هر پیریز دیواری ، در تابلو به یک پیریز دیگر وارد می شوند .
ضمن اینکه با رعایت شماره بندی ، به سادگی می توان تشخیص داد که هر یک از پیریزهای تابلو ، به کدام گره ختم می شود . به این تابلو "پاچ پانل " می گویند و پیریزهای نصب شده روی آن را ، پیریز RJ-45 پاچ پانل می نامند .
البته ممکن است در حالتهایی ، تعداد کاربران از تعداد پیریزهای موجود بر روی HUB بیشتر باشد ، در این حالت باید از تعداد مناسبی HUB بیشتر باشد ، در این حالت باید از تعداد مناسبی HUB جهت اتصال سایر کاربران به شبکه استفاده کنیم .
برای این منظور باید HUB ها را به هم متصل کنیم که به این کار (Cascading ) می گویند . بهتر است بداد که در بعضی از انواع HUB ها یک سوکت مخصوص ایمن کار وجود دارد . در این حالت کافی است با این کابل ، این کانکتورهای مخصوص از هر دو HUB را به هم متصل کنیم .
اما اگر ایم سوکت روی HUB ما نبود ، باز هم می توانیم این کار را انجام دهیم . برای این منظور باید به یک کابل مخصوص به نام Cross تهیه کنیم ، به شرح زیر :
جهت اتصال پیریزهای دو به هم دیگر ، در دو سر کابل ، سیم های رفت و برگشت را متصل نماییم . سپس یک سر سیم را به یکی از پریزهای HUB اول و سر دوم را به یکی از پیریزهای HUB دوم وصل کنید . با این کار ، در اصل ورودهای HUB1 را به خروجی های HUB2 متصل نموده اید.

[vahid_pakrou]

نصب کنترل کننده شبکه

برای نصب کنترل کننده شبکهباید سه مرحله زیر را انجام دهید :
· تعیین نوع سیستم عامل
· انتخاب اجزا سخت افزاری کنترل کننده
· نصب سیستم عامل در کنترل کننده

تعیین نوع سیستم عامل

تعیین نوع سیستم عامل به عوامل زیر بستگی دارد :
· قیمت نرم افزار سیستم عامل
· سرویس هایی که در شبکه باید ارائه شوند
· نوع برنامه ریزی کاربردی که باید در شبکه در اختیار کاربران قرارگیرد.
· لزوم همخوانی شبکه در در حال نصب ، با شبکه های موجود احتمالی.

تعیین نوع سخت افزار

در تعیین نوع سخت افزار ، می بایست عواملی همچون قیمت اجزا سخس افزاری ، تعداد کاربران ، حجم برنامه های مورد استفاده و فایلهایی که به اشتراک گذاشته شده و اهمیت سرویسی که این کنترل کننده آن را ارائه خواهد کرد ، مد ظر قرار گیرد.


نصب سیستم عامل در کنترل کننده

بعد از تعیین نوع سیستم عامل ، نوع سخت افزار و آماده کردن این دو ، اینک وقت نصب سیستم عامل در کنترل کننده شبکه فرا رسیده است.
در نظر داشته باشید هر سیستم عامل شبکه ، در هنگام نصب ، تعدادی سرویس را به صورت اتوماتیک راه اندازی می کند . این سرویسها ، حداقل سرویس های مورد نیاز برای استفاده در شبکه هستند. بنابراین بهتر است در هنگام نصب سیستم عامل شبکه ، اجازه دهید تمامی سرویس های پیش فرض راه اندازی شوند.
در عین حال و به عنوان یک توصیه لازم ، بهتر است پس از نصب هر شبکه ، سرویس ها را به تدریج در اختیار کاربران قرار دهید و سعی نکنید که تمام سرویسهای ممکن را به صورت همزمان ارایه نمایید. اینکار چند دلیل دارد که مهمترین آنها عبارتست از اینکه وقتی یک سرویس را در شبکه ارایه می کنید ، پس از مدتی با تمام مشکلات و روشهای رفع اشکال آن آشنا می شوید . بنابرای چنانچه پس از این آشایی و نصب سرویس دیگری ، مشکلی در شبکه به وجود آید شما راحت تر می توانید بفهمید که مشکل از کدام سرویس ناشی شده است.
دلیل دیگر در رابطه با لزوم واگذاری تدریجی سرویس ها اینکه ، کاربران شبکه شما دچار سردرگمی نمی شود و پس از یادگیری نحوه عملکرد صحیح یک سرویس ، با سرویس بعدی آشنا می شوند.
همچنین برای نصب هر سیستم عامل ، ممکن است احتیاج به تغییراتی در ( SETUP ) کامپیوتر داشته باشید. مثلا برای نصب ویندوز NT بهتر است Disable کنید . زیرا این سیستم عامل احتیاجی به Bios کامپیوتری که روی آن نصب می شود نداشته و کلیه راه اندازی های لازم سخت افزاری را از طریق هسته خود و به طور داخلی ، انجام می دهد.
نکته دیگر که می بایست در نظر گرفته شود ، اینکه متناسب با نوع سرویسهایی که می خواهید ارائه شود ، باید پروتوکل های مورد نیاز را انتخاب کنید. پروتوکل های لایه های 1 و 2 (physical , datalink ) همواره Ethernet است . همچنین پروتوکل های لایه های 3 و 4 ( Network Transport ) را متناسب با نیاز شبکه انتخاب خواهید نمود .
در ضمن در هر سیستم عامل شبکه ، وقتی پروتوکل های لایه های 3 و 4 را انتخاب کنید ، آنگاه به طور خودکار ، پروتوکل های لازم در لایه های 5 و 6 و 7 ( Session , presentation , Appication ) را به صورت اتوماتیک نصب نماییم . در اینجا ما سیستم عامل مورد نیاز شبکه خود را WINDOWS NT 4.0 انتخاب نموده ایم البته سیستم عامل های زیادی وجود دارند که روی شبکه می توانند نصب شوند . مثلا Novell Netware , Unix , Linux , OS/2 و ... اما ما جهت آشنایی با نحوه نصب سایر سیستم عامل های دیگر به روی کنترل کننده شبکه ، تقریبا مثل Win NT است ( حداقل مذاحل کار یکی است)


نصب سیستم عامل بر روی سرور

برای این منظور ابتدا در قسمت Bios کامپیوتر ، درایو بوت کننده سیستم را ( سی دی رام ) معرفی کنید و کامپیوتر را با سی دی WINDOWS NT راه اندازی کنید . توجه ئاشته باشید که برای نصب سیستم عامل ویندوز NT ، به فضایی در حدود 200 MB
فضای خالی بر روی هارد احتیاج داریم.
برای شروع مراحل نصب ، وارد شاخه 1386 در ریشه شوید ، و دستور winnt / b را اجرا کنید . در این مرحله SETUP وارد text mode شده و صفحه welcome to setup را مشاهده خواهید کرد . برای ادامه کار ، کلید Enter را بفشارید . در مرحله بعد نام درایو ذخیره کننده از شما پرسیده می شود که معمولا این مسیر توسط خود سیستم عامل انتخاب می گردد . اما اگر بخواهید می توانید آ را عوض کنید . در غیر این صورت کافی است کلید Enter را بفشارید تا پیش فرض مورد تایید واقع شود.
سپس از شما پرسیده می شود که آیا مایلید Mass storage Device کامپیوتر شما را شناسایی کند( اینکار برای شناسایی کارتهای SCSI و CD - ROM هایی که احتمالا باعث اشکال در عملکرد سیستم عامل خواهند شد ،صورت می گیرد ) برای شروع Enter را فشار دهید.
بعد از این مرحله ، SETUP مشخصات عمومی سخت افزار و نرم افزاری سیستم شما مانند تاریخ ، نوع Mouse و .... را نشان می دهد و منتظر تایید شما می ماند . سپس در قسمت No Change ، گزینهlist matches my computer The above را انتخاب کنید.
در این مرحله SETUP محل نصب فایلهای سیستم عامل را از شما می پرسد . اگر بعضی یا تمام partition ها را format نکرده باشیم ، از شما می پرسد که آیا این کار را انجام دهد یا خیر . ضمنا نوع فایل سیستم را هم از شما سوال می کند که آیا fat باشد و یا Ntfs . اگر با ویژگی های Ntfs آشایی ندارید ، فعلا از fat استفاده کنید ، زیرا از fat می توانید به Ntfs تغییر فرمت دهید ، اما بر عکس آن دردسر دارد.
در مرحله بعدی پرسیده می شود که سیستم عامل در چه ریشه ای ذخیره شود . توصیه می شود که پیش فرض سیستم که winnt\ است را بپذیرید.
سپس سوال می شود که آیا مایلید به انجام secondary Examination هستید؟ اینکار بعضی از درایو های کامپیوتر از جمله هارددیسک را مجددا برای احتمال خطا تست می کند . سپس مرحله خطا تست می کند . سپس مرحله کپی فایلهای سیستم عامل که مدت نیبتا طولانی به طول می انجامد ، شروع می شود. بعد از کپی شدن فایلها ، از شما خواسته میشود تا سیستم را Reset کند . بعد از روشن شدن مجدد ، برنامه SETUP وارد حالت گرافیکی ( graphic mode ) می شود . در اینجا اولین مرحله از نصب ، Grating information about your computer می باشد . با فشار دادن دکمه next این مرحله آغاز می شود و اطلاعات خواسته شده از قبیل نام ، نام سازمان و CD – Key و ...... را وارد کنید . سپس پنجره License mode ظاهر می شود . در این مرحله ، انتخاب هر یک از گزینه ها تاثیری در روند نصب دارد و صرفا نوع و نحوه تهیه و خرید سیستم عامل شما را می رساند . در این پنجره بعدی نام کامپیوتر پرسیده می شود . در این پنجره server type باید نوع سروری را که نصب می کنید انتخاب کنید . ضمنا توصیه می شود primary Domain Controller را برمی گزینید. (دقت کنید که رمز عبور به کوچک و بزرگی حروف حساس است case sensitive / )

[vahid_pakrou]

سپس از شما سوال می شود که آیا مایلید دیسکت نجات disk emergencyبسازید ، یا خیر . اگر پاسخ مثبت دهید ، باید دیسکت داخل درایو فلاپی قرار دهید . در مرحله بعدی ، اجزا قابل انتخابی برای نصب نشان داده می شوند که می توانید هر یک از آتها را به دلخواه انتخاب کنید ( مراحل نصب سیستم عامل شبکه با استفاده از ویندوز XP یا 2000 ، شباهت بسیاری با نصب NT دارد) . بعد از این مرحله ، نصب شبکه آغاز می شود . برای تایید و شروع کار ، گزینه Installing Windows NT networking را برگزیده و next را بزنید . سپس از شما سوال می کند که کامپیوتر شما چه نوع اتصالی با شبکه دارد ( محلی است و یا از طریق خط تلفن به شبکه متصل است )؟
اگر کامپیوتر متصل به شبکه محلی است ، گزینه wire to the network را انتخاب کنید . گزینه دوم برای زمانی است که بخواهد ارتباط سرور با شبکه از طریق خط تلفن باشد . در مرحله بعدی setup از شما پرسیده می شود که آیا Microsoft internet information server را نصب کند یا خیر ؟ پیشنهاد می شود این کار را به آینده موکول کنید ، تا وقت شما تلف نشود . در مرحله بعد نوع کارت شبکه کامپیوتر شما پرسیده می شود . گزینه select from list را برگزینید تا لیستی از کلیه کارتهای شبکه را مشاهده نمایید . اگر راه انداز مورد نیاز شما در این لیست نبود ، روی گزینه Have disk کلیک کنید تا از طریق برنامه همراه کارت شبکه ، آن را نصب کنید . بعد از انتخاب نوع کارت شبکه ، باید پروتوکل یا پروتوکل های مورد استفاده در شبکه را معین کنید (مثلا :NETBEUI و یا TCP / IP و یا IPX / SPX )
در مرحله بعدی ، لیستی از سرویس هایی که به طور انوماتیک توسط setup نصب می شوند ، به شما نشان داده خواهد شد . شما می توانید هر یک از آنها را که مایلید اضافه و یا حذف کنید.
در مرحله بعد ، نصب اجزای انتخاب شده Network را خواهیم داشت. در پنجره بعدی ، مشخصات کارت شبکه به شما نشان داده خواهد شد ( اینکار برای حصول اطمینان از صحت اطلاعات وارد شده است ) ، سپس کلید next را بفشارید . در آخرین مرحله از نصب اگر در کامپیوتر شما Primary Domain Controller نصب شده باشد ، نام Domain از شما خواسته می شود . شما میتوانید یک نام به دلخواه وارد کنید ، مثلا : 4bilding
در پایان کامپیوتر reboot خواهد شد و پس از بوت شدن می توانید با فشار داد کلیدهای alt+ctrl+delete به سیستم logon کنید . توجه کنید که نام کاربری پیش فرض برای ورود به سیستم Administrator است . بدین ترتیب با وارد نمودن کلمه رمز ، وارد System Desktop خواهید شد.
برای قطع ارتباط با سرور می توانید از روی منوی start ، گزینه shutdown را انتخاب کنید . در این حال سه گزینه ظاهر می شود :
· Shut down the computer
· Restart the computer
· Close all programs and logon as different user
برای log out کردن ، گزینه سوم را انتخاب کنید.
ضمنا برای مرود مجدد ، می توانید دوباره کلیدهای alt+ctrl+delete را فشار دهید .
همچین هنگامی که به عنوان مدیر سیستم Administrator وارد شوید می توانید کاربران جدید را تعریف کنید . البته این کار را قبل از نصب client برای کاربر جدید باید انجام دهید . برای این کار ، به اوش زیر عمل کنید :
از منوی start و گزینه programs گزینه Administrative را انتخاب کنید . سپس گزینه user manage for domain را برگزینید . در این حال پنجره user manager مقابل شما ظاهر می شود . در قسمت بالای آن نام کاربران و در قسمت پایین نیز نام گروه های کاری را مشاهده می کنید . حال از منوی user ، گزینه new user را انتخاب کنید . سپس فرم ظاهر شده را تکمیل کنید و رمز عبور را وارد نمایید .
(تذکر : در شبکه های کامپیوتری بزرگ ، هر کاربر رمز عبور مخصوص خود را دارد . اگر در این پنجره رمز عبور را وارد نکنید ، کاربر باید در اولین logon آن را برای خود وارد نماید . از جهت حفظ اصول ایمنی ، برای اینکه کاربران را ملزم به انجام چنین کاری بنمایید ، گزینه user must change password at next logon را انتخاب کنید.)
در پنجره new user می توانید در قالب بحث اعطای حقوق کاربران و مجوز های کاربری هر یک اعضا شبکه ، نوع گروه کاربر ، profile کاربری هر کاربر می تواند از شبکه استفاده کند ، و ایستگاههایی که علاوه بر سرور می تواند به آنها logon کند را تعیین کنید (اگر اطلاعات کافی در این مورد ندارید ، آنها را خالی بگذارید).

[vahid_pakrou]

نصب Client ها ( سرویس گیرنده ها )
پس از نصب سیستم عامل شبکه بر روی کترل کننده و اتصال کنترل کننده به کابل کشی شبکه ، می توانید شروع به نصب Client کرده و امکان استفاده از منابع شبکه را برای کاربران مهیا کید.
ضمنا Client می تواند در سیستم عامل های مختلفی نصب شود ، مثلا در شبکه های مبتنی بر NT ( XP و 2000 ) می توانید از سیستم عامل های DOS , WIN3.1 , WIN 98 WIN NT workstation به عنوان سیستم عامل ایستگاه کاری استفاده کنید.
در عین حال ، برای اینکه ایستگاه کاری به سرور logon کند ، موارد زیر را اپدر نظر بگیرید:
· نام کاربری که در ایستگاه کاری برای logon استفاده می شود ، با نام کاربری تعریف شده در سرور شبکه یکسان باشد.
· اگر در سرور ، رمز عبور برای کاربر تعریف کردهاید ، در ایستگاه کاری نیز از همان رمز برای logon استفاده کنید .
· پروتوکل لایه های 3 و 4 در ایستگاه کاری ، به همان شکل که در سرور انتخاب شده بود ، انتخاب گردد.
در این مرحله نحوه اتصال یک کامپیوتر به شبکه win NT ( به عنوان یک استاندارد ) که دارای ویندوز 98 است توضیح داده می شود :
حتما دقت کنید که کارت شبکه در کامپیوتر شما نصب شده باشد . اگر آن را صب نکرده اید ، وارد Control panel شده ، گزینه add new hardware را انتخاب کنید و آن را نصب کنید . سپس برای اطمینان از نصب کارت شبکه در Control panel گزینه network را انتخاب کرده و ناحیه configuration را فعال کنید . اگر در سیستم ، کارت شبکه را نصب کرده باشید ، مشخصات آن را ملاحظه خواهید کرد .

در اینجا شما باید حداقل سه مورد را نصب کنید :ک
· Adapter که مشخصات کارت شبکه را بیان می کند.
· Protocol که پروتوکل های ارتباطی را تعیین می کند.
· Client که نوع شبکه و شیوه دسترسی به سرور شبکه را بیان می کند.
حال در پنجره network برای نصب adapter هنگامیکه ناحیه configuration فعال است ، روی کلید add کلیک کنید . بدین ترتیب پنجره select network component typeظاهر می شود . سپس نوع Adapter را انتخاب کرده و کلید add را بزنید .
در مرحله بعد ، برای انتخاب Protocolدر پنجرهcomponent type network روی گزینه Protocol کلیک کرده و کلید add را بزنید و سپس پروتوکل هایی را که در مرحله نصب سرور انتخاب کرده بودید ، باید در اینجا انتخاب کنید ، و کلید ok را بزنید.
در پنجره select نیز گزینه Client و سپس add را کلیک کنید . سپس گزینه client for Microsoft network را انتخاب کید و کلید OK را بزنید.



پنجره Network

در پنجره network و در ناحیه configuration ، گزینه client for Microsoft networkرا انتخاب کرده سپس کلیدproperties را بزنید . پس از آن ، در مربع مقابل ، عبارت login to windows NTdomain را علامت زده و نام domain را در زیر عبارت windows NTdomain وارد کنید . در ناحیه network logon option نیز گزینه logon and restore connection را علامت بزنید و سپس کلید ok را فشار دهید.
در پنجره network و در ناحیه identification یز ، نام کامپیوتر که یک نام منحصر به فرد است و نام گروه کاری را که کاپیوتر در آن کار میکند و ممکن ایت با نام domain نیز یکی باشد ، وررد کنید.
همچنین در ناحیه computer description می توانید توضیحی از کامپیوتر خود وارد کنید ( مثلا عنئان شخصی که با این کامپیوتر کار می کند) .
در پنجره network نیز گزینه share level access control را انتخاب کرده و کلید ok را فشار می دهیم .
در این مرحله برای کپی فایل های مورد نظر ، سی دی نصب ویندوز از شما خواسته می شود که در آن درون درایو گذراشته و بعد از اتمام کار ، کامپیوتر را reboot نمایید .
سپس در پنجره select network component type بر روی گزینه service کلیک کرده و نوع سرویسی را که شبکه ارائه می کند ، انتخاب کنید.
همانطور که قبلا توضیح دایم ، سعی کنید در ابتدا یک سرویس بیشتر ارائه ندهید . در این رابطه پیشنهاد می شود سرویس اشتراک فایل ها را انتخاب کنید .
دقت داشته باشید که در راه اندازی بعدی سیستم عامل ، پنجره network logon ظاهر خواهد شد که می توانید password را که مدیر سیستم به شما داده ، وارد کنید و به شبکه logon کنید.
همچنی اگر مایلید تا رمز عبور خود را عوض کنید ، وارد کنترل پنل شوید و با استفاده از آیکون password پنجره properties password را باز کرده و در ناحیه change password با استفاده از کلید change other password ، رمز عبور خود را تغییر دهید.
با انجام مراحل فوق ، کامپیوتر شما در مسیر شبکه قرار گرفته و کاربر آن می تواند از سرویسها و امکانات شبکه استفاده کند .
امیدواریم این مختصر توانسته باشد ، شمایی کلی از اصول و جزئیات مربوط به نصب شبکه و تجهیزات آن را خدمت شما عزیزان بیان کند ، ضمن اینکه ما تلاش مودیم تا در قالب استاندارد های موجود ، اصول کار را بر مبنای ویندوز NT ( NT Base ) که در حقیقت پدر خانواده ویندوزهای فعلی مایکروسافت ( 2000 و XP ) محسوب می شود و ساختار و هسته هر دو نسخه ویندوز مذکور بر اساس و شبیه آن است ، بیان کنیم تا عزیزانی که مایل به داشتن یک شبکه کامپیوتری در محل کار خود می باشند ، بتوانند با حداقل نیازها و پیش فرض ها و هزینه ها ( در زمینه سخت افزار و نرم افزار ) ، به این خواسته جامه عمل بپوشانند.

[vahid_pakrou]

مقایسه ای بین محصولات گرافیکی دو شرکت بزرگ nVidia و ATI
ما در این مدت کوتاه قصد داریم به طور تحلیلی رویکردها و راهبررد های این دو شرکت تاثیر گذار در دنیای کامپیوتر را بررسی کنیم . البته سعی می کنیم بحث ها زیاد از حد تخصصی نشوند .
این روزها رقابت در هر عرصه ای ، به شکلی بسیار جدی وجود دارد و در این میان کامپیوتر ها به عنوان برترین ساخته دست بشر ، به طور عام ، و گرافیک سه بعدی به عنوان یکی از محصولات قابل توجه کامپیوترها به طور خاص ، از این قاعده مستثنا نبوده و حتی در این عرصه ، از شدت بیشتری برخوردار می باشد. در این راستا از دیدگاه تجاری ، رقابت در چندین بعد قابل تعریف است که قیمت ، خدمات پس از فروش ، سرعت تحویل بازار ، توسعه محصولات جدید و تنوع محصولات ، از جمله آنها محسوب می شوند . ما در اینجا تلاش خواهیم کرد این موارد را پوشش داده و علاوه بر آن ، برخی از جرییات مختص عرصه گرافیک سه بعدی را نیز یادآور شویم .
امروزه در دنیای کامپیوتر ها ، رقابتهای دوگانه کم نیستند و مواردی مثل رقابت دیرینه بین PC ها و Macintosh ها رقابت یبن windows و linux ، شرکت intel و AMD و جالبتر از همه رقابت تنگا تنگ بین DireetX و open GL برای بسیاری از کاربران و متخصصان از جمله موارد بحث بر انگیز می باشد . رقابت بین nVidia و ATI نیز چند سالی است که به یکی از بحث های جدی و البته کاملا تخصصی محتفل کامپیوتری تبدیل شده است. با این تفاوت که در اینجا عرصه رقابت بسیار سخت و فشرده است و به طور کلی تمی توان هیچ یک از این دو را برتر از رقیب خود دانست . در نتیجه باید با تجزیه و تحلیل بازخوردهای جامعه متخصصین گرافیک سه بعدی و کاربرا عغادی ( از جمله طرفداران بازیها و انیماتورها ) و با استفاده از روشهای سنجس سه بعدی ، عملکرد این دو غول عرصه گرافیک را بررسی کنیم :
§ اگر بخواهیم ناظری بسیار کلی راجع بع محصولات این دو شرکت بدهیم ، باید چنین بگوییم : شرکت nVidia غالبا محصولاتی با قابلیت های بالا ارائه می کند و در مقابل ATI توجه خود را بیشتر به سمت افزایش سرعت محصولات متمرکز کرده است .
اگر چه بحث های بسیاری در این مورد وجود دارد ، ولی ما این مطلب را به عنوان مبنای مقایسات خود قرار خواهیم داد تا دید بهتری نسبت به مسئله داشته باشیم . البته همانطور که اشاره شد در این عرصه رقابت بسیار فشرده دنبال می شود و برخلاف سایر عرصه های مشابه ( مثل رقابت دیرینه DireetX و open GL که DireetX تقرابا همواره گزینه برتر بوده و خواهد بود ) ، نمی توان تفاوت قابل ملاحظه ای مشاهده کرد . در واقع این تفاوت ها به قدری ناچیز است که هیچ لزومی ندارد کاربران معمولی به آن توجه داشته باشند ، ضمن اینکه در واقع این کاربران حرفه ای کارتهای گیرافیک هستند که به علت نیاز به خصوصیات ویژه سخت افزاری مورد استفاده ، باید در هنگام تصمیم گیری در مورد سخت افزار مو.رد استفاده خود ، تفاوتهای بسیار ریز و فنی محصولات این دو شرکت را در نظر داشته باشند .
§ همچنین اگر بخواهیم از نظر مسائل مدیریتی و تجاری ، این عرصه رقابتی را بررسی کنیم ، متوجه می شویم که nVidia و ATI در مجموع هیچ برتری محسوسی نسبت به یکدیگر ندارند . به عنوان مثال ، قیمت محصولاتnVidia در مقایسه با محصولات تقریبا مشابه شرکت رقیب ، اندکی پایین تر است ( البته یافتن تشابه میان محصولات این دو شرکت ، خود بحث جداگانه ای می طلبد ) در مقابل شرکت ATI حضور فعال تری در بازار کارت های گرافیک نوت بوکها ( کامپیوترهای کیفی ) دراد .
§ ضمنا محصولات ATI معمولا از تنوع بیشتری برخوردار هستند ( اگرچه در واقع اختلافی چندان با هم نداردند ) ولیnVidia قدرت بیشتری در توسعه و عرضه محصولات جدید دارد .
§ مورد دیگری که می توان به آن اشاره کرد ، محصولات جانبی سخت افزارهای گرافیکی ( یا به نوعی همان خدمات پس از فروش ) می باشد در عرصه گرافیک ، خدمات پس از فروش ، بیشتر به شکل حمایتها و تحقیقات نرم افزاری هستند که به موازات پیشرفت های سخت افزاری انجام می گیرند و البته بیشتر برای توسعه دهندگان گرافیک سه بعدی در گرفته می شوند . از جمله این موارد ، میتوان به تحقیق ، طراحی ، توسعه و مستند سازی جلوه های بصری اشاره کرد که پس از مدتی وارد محصولات سه بعدی ( از جمله بازیها ) می شوند و مورد استقبال همه کاربران گرافیک قرارمی گیرند . در واقع باید گفت ، رقابت دو شرکت nVidia و ATI ( و حتی سایر رقبای کوچک آنها ) تنها منحصر به ساخت پردازده های گرافیکی نیست ، بلکه میزان قابل توجهی از سرمایه مدیریتی و عملیاتی آنها به تحقیقات نرم افزاری اختصاص داده می شود که در این میان ، شرکت nVidia برتری نسبتا قابل ملاحظه ای نسبت به رقیب سرسخت خود دارد . به عنوان مثال ، مدتی است که سایت deveper . nvidia . com به غنوان یکی از پایگاههای اصلی توسعه سه بعدی مطرح می باشد.
البته شرکت ATI هم کارهای ارزنده ای انجام داده است ( از جمله سایت www.ati.com/developer (http://www.ati.com/developer) ) که ارائه render monkey به عنوان یکی از اولین محیط های بصری توسعه سایه زنها ، آن هم مدتی کوتاه پی از عرضه cg از سوی nVidia ، از جمله اقدامات رقابتی است .
§ نکته دیگر در حال حاضر با توجه به پیشرفت های بسیار سریع و شگرف در عرصه سخت افزارهای گرافیکی ، بسیاری از ایده هایی که تا چند سال پیش از سوی محققین علوم مختلف ( از جمله ریاضیدانان و فیزیکدانان بزرگ ) برای شبیه سازی موارد و شرایط طبیعی رائه می شد ، توسط کامپیوترها و به صورت بلادرنگ ( real – time ) قابل پیاده سازی هستند . مثلا به کمک پیشرفت های خیره کننده نسخه 3.0 سایه زنها ، و با بهره گیری از زبان سطح بالای HLSL اکنون می توان سطح یک فلز خاص ( مثلا فولاد کربنی ) را به طور کاملا واقعی شبیه سازی نمود و این باعث افزایش هر چه بیشتر عنصر واقع گرایی در محصولات سه بعدی آینده ( از جمله بازیها و شبیه سازی های عملی و نظامی ) خواهد شد .

[vahid_pakrou]

در همین، رابطه دو شرکت nVidia و ATI مدتی است که واحدی را به طور مشترک برای انجام چی تحقیقاتی راه اندازی کرده اند که ای خود نوید بخش توسعه های بیشتر در عرصه گرافیک سه بعدی می باشد . این مرکز که مقر آن در کالفرنیا واقع می باشد ، با همکاری مایکروسافت و اینتل راه اندازی شده و به کمک نخبگان عرصه گرافیک ، راهبرد های اساسی آینده این صنعت را موجب می شود .
§ بازیها به عنوان یکی از گردانندگان اصلی صنعت گرافیک در دهه اخیر ، همواره در حال افزایش نیاز خود به منابع و سرعت پردازشی بوده اند و با توجه به ماهیت رفتاری خود که بیشتر مبتنی بر سرعت می باشد ( و نه دقت ) بیش از آنکه به خصوصیات متعدد نیاز داشته باشند ، به پردازنده ای سریع نیازمندند تا بتوانند محتوی سه بعدی خود را با سرعت هر چه تمام تر به نمایش بگذارند . از این جهت طرفداران پروپاقرص بازیها ، بهتر است نگاه وژه ای به محصولات ATI داشته باشند.
اما اگر بیشتر با برنامه های گرافیکی سروکار دارید ، یا اینکه یک تدوینگر فیلمهای ویدئویی هستید ، بهتر است به سراغ محصولات nVidia بروید چون همانطور که گفتیم ، محصولات این شرکت علی رغم داشتن سرعت نسبتا کمتر ، معمولا خصوصیات پیشرفته ای را ارائه می کنند که می تواند جوابگوی نیازهای گرافیکی شما باشد البته قابل ذکر است که اخیرا شرایط اندکی تغییر پیدا کرده و پردازنده های جدید nVidia از سرعت بالایی نیز برخورداراند .
§ در حقیقت بسیاری ای سوال را می کنند که چطور می توان یک کارت گرافیکی را واقعا شناخت ؟ و آیا اجرای چند بازی قدرتمند بهترین راه برای تست سرعت و قدرت پردازش GPU می باشد یا نه ؟ در پاسخ به این سوال باید گفت : بازیها معمولا یکی دو سال از پیشرفتهای جدید گرافیکی عقب هستند و حتی بازی ای مثل DOOM III که از نظر فی در سطح بالایی می باشد ، نیمی از قابلیتهای یک کارت متوسط مثل FIX 6200 نیز استفاده نمی کند !! بنابراین توجه داشته باشید که بازیها اصولا سریع هستند و بر مبنای همین اصل ، می توانند چشمان شما را به خوبی فریب دهند . در ضمن بازیها به ندرت از قابلیت های سهیه زنی پیشرفته ( مثلا ویژگی های انشعابی SM 3.0 استفاده می کنند ، در صورتی که می توان جلوه های حقیقتا باور کردنی را به کمک آنها خلق کرد .
همچنین بازیها علی رغم استفاده فراوان از بافتها ، بهره چندانی از جلوه های پیشرفته بافت زنی ( همچون بافت زنی برجسته ، بافتهای حجمی و بافتهای مرحله ای ) نمی برند ، ولی در عین حال از همی روشهای معمول ( یعنی تست با چند بازی قوی ) استفاده کنند .
§ با ذکر تمامی آنچه تا اینجا عرض شد ، اگر هنوز هم تکلیف خود را درست نمی دانید ، خیلی ساده بگویم اگر واقعا می خواهید بدانید چه چیزی بخرید به سراغ برنامه DirectX Diagnostic tool بروید که لابته اطلاعاتی بسیار فنی به شما می دهد . این برنامه در SDK DirectX وجود دارد و کلیه قابلیت های یک پردازنده گرافیکی را به شما نشان می دهد به عنوان مثال نسخه سایه زنهای پشتیبانی شده ، تعداد گره های قابل رسم ، تعداد بافتهای قابل رندر به طور همزمان ، سرعت حافظه گرافیکی و موارد فنی دیگری ، از جمله قابلیت بافر های رنگ / عمق و بافر استنسیل کارت گرافیکی ، در این برنامه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته شده و به چالش کشیده می شوند . البته همانطور که تاکید شد ، اغلب این موارد ، اهمیتی برای کاربران معمولی و متعارف ندارند و اگر شما می خواهید از کانپیوترتان بیشتر برای بازی ، کارهای اداری و این قبیل امور استفاده کید ، اصلا نباید نگران چنی تست هایی باشید .
این روزهابرنامه های گرافیکی متعددی یز برای تست کارت گرافیکی وجود دارد که یکی از معروفترین آنها 3D Mark است که هر از چند گاهی ، با قابلیت های جدید عرضه می شود ، این برنامه به قدری اعتبار پیدا کرده است که امتیازات ارائه شده توسط آن ، برای هر کارت گرافیکی ، حتی به عنوان معیاری برای خریداران حرفه ای و وسواسی محسوب میشود البته 3D Mark و برنامه های مشابه ، اگر ظاهر فریبنده و بسیار زیبایی دارند و تستهای قابل توجهی را هم انجام می دهند ، اما باور کنید آنها هم مثل بازیها نمی توانند به اصطلاح رس کارت گرافیکی را بکشند و همه قدرت آن را به معرض نمایش بگزارند . ولی برای طرفداران بازیها و انیماتورها ، 3D Mark بهترین انتخاب است .
§ ناگفته نماند تا پیش از سال 2000 ، رقابت در این عرصه فراگیرتر بود و شرکتهایی مثل 3D Mark زمانی با عرضه پردازنده های voodoo حرف اول در بازار را می زدند ، ولی اکنون شرایط دگرگون شده است . در واقع رقابت دو شرکت مورد بحث ما ، اخیرا با عرضه قابلیت های سایه زنی بسیار شدیدتر شده است ، به گونه ای که تقریبا سالی سه یا چهار بار شاهد عرضه سری جدیدی از پردازنده های گرافیکی هستیم . به عنوان مثال ، پس از اینکه nVidia پردازنده 7800 خود را روانه بازار کرد ( پردازنده ای که در زمان عرضه خود سریعترین چیپ موجود بازار بود ) ، ATI نیز به سرعت با ارائه سریع و در عین حال قدرتمند 9700 ، توانست سری geforce4 را از میان بردارد . مدتی نیز دو پردازنده6800 geforce و radeon X800 با هم رقابت می کردند که X800 توانست به خاطر استفاده از باند PLC Express ( که سریعتر از AGP می باشد )، اندکی از 6800 جلو بزند .
با همین تفاصیل ، اگر چه در حال حاضر nVidia اندکی برتر از رقیب خود است ، ولی به زودی و با عرضه پردازنده R520 از سوی ATI شاهد توازن بیشتری در این بازار خواهیم بود . به علاوه شرکت ATI توجه بیشتری به بازار کنسولهای بازی ، از جملهXbox دارد و در حال حاضر نیز روی پردازنده مختص بازی ، با نام Xenos کار می کند .
§ نکته دیگر اینکه معمولا گفته می شود کارتهای nVidia از لحاظ سازگاری مشکلات کمتری دارد که این امر به خاطر تعامل بهتر nVidia با سازندگان بردهای گرافیکی است .

[vahid_pakrou]

§ یکی دیگر از عرصه های رقابتی این دو شرکت ، ارائه خدمات ویژه برای پردازش های موازی است . به عنوان مثال ، nVidia چند سالی است که سری پردازنده های SLI خود را با قابلیت اتصال به صورت شبکه ای و پردازش های بسیار سنگین به بازار عرضه کرده است و در مقابل ATI نیز چندی پیش فن آوری CROSS FIRE را برای اتصال دو کارت گرافیکی ارائه داد .
§ به عنوان یک بحث فرعی ، باید به این نکته یز توجه داشته باشیم که گرافیک سه بعدی ، از جمله عرصه های بسیار رقابتی ، جذاب و در نتیجه پرمنفعت است ، بنابراین نباید از حضور مایکروسافت در این حوزه نیز تعجب کنیم ، به گونه ای که در حال حاضر مایکروسافت به عنوان یک غول نرم افزاری و تولید کنده Direct 3D ( یعنی زبان گرافیکی برتر حال و آینده ) ، و نیز توسعه دهنده اصلی زبان های سایه زنی ( از جمله HLSL ) از نقش عمده ای در تعامل با این دو شرکت و در نتیجه تاثیرگذاری روی بازار سخت افزارهای گرافیکی دارد .
§ یکی دیگر از موارد مهمی که باید در مورد این بازار رقابتی به آن توجه داشت ، شرکای تجاری این دو شرکت می باشند . ATI و nVidia هر دو صرفا سازنده GPU هستند و یک کارت گرافیکی فقط یک پردازنده نیست و به بردهای کنترلی و سایر ادوات نیز نیاز دراد . از این جهت ، امروزه شرکتهایی هستند که با مشارکت با nVidia و ATI ، اقدام به عرضه کارتهای گرافیکی می کند که مجهز به یکی از پردازده های (GPU ) این دو شرکت هستند .
در همی رابطه و در جهت معرفی یک ندل ( مارک ) قابل اعتنا در زمینه کارتهای گرافیک ، باید اشاره مود ، شرکت GIGABYTE یکی از بزرگترین تولید کنندگان تجهیزات و قطعات کامپیوتری اعم از مادر بورد ، مانیتور ، تجهیزات مالتی مدیا ، انواع درایو ها همچون Writer ، DVDRom ، انواع کارتهای Modem ، LAN ، کیس ، کیبرد ، ماس ، و دها قطعه دیگر در جهان محسوب می شود .
یکی از قطعاتی که توسط این شرکت تولید می شود ، کارت گرافیک است . نکته حائز اهمیت اینکه گیگابایت یکی از شرکت هایی است که هم کارتهای با هسته گرافیکی ATI و هم با هسته گرافیکی NVIDIA تولید می کند این امر باعث شده متوع ترین کارتهای گرافیکی دنیا را ارائه دهد . در اغلب موارد ، کارتهای گرافیک شرکت گیگابایت ، همیشه از ظر کیفیت ، کارایی ، طراحی ، و قیمت ، از رقبا جلوتر بوده و همیشه اولین رتبه را به خود اختصاص داده است ، و به همین دلیل به عنوان یکی از پرفروش ترین کارتهای گرافیک دنیا شناخته شده است . ضمن اینکه ما هم توصیه می کنیم ، در صورت تصمیم جدی به تعویض کارت گرافیک خود ، یم نگاهی هم به محصولات این شرکت داشته باشیم تا از لحاظ قیمت و تنوع محصولات ، با گسترده قابل توجهی از مدل ها روبرو شوید .







ساخت و ایجاد یک شبکه خصوصی مجازی



با VPN از راه دور ، به یک شبکه LAN متصل شوید



پیاده سازی عملی VPN در ویندوزXP

یکی از پیشرفتها و تحولات عظیم صنعت کامپیوتر رشد صعودی و بسیار پر سرعت فناوری شبکه های کامپیوتری و ارتباط راه دور کامپیوترها از طریق بستر های مخابراتی می باشد . تا پیش از ظهور این علم در دنیای کامپیوتر ، همه کامپیوتر ها به گونه ای مجزا از یکدیگر و به طور کاملا مستقل ، عملیاتی را در جهت پردالزش داده ها انجام می دادند . ول همیشه کاستی ها و نقاط ضعفی در این روش استفاده ، مشاهده می شد که با استفاده از عملی به نام ارتباطات در دنیای فناوری اطلاعات (IT ) علم بسیار موثری به نام فناوری اطلاعات و ارتباطات ( ICT ) متولد گردید که دنیا را در مقابل تحولی عظیم در جهت دسترسی سریع و آسانتر قرار داد . در دنیای ICT همواره شاهد ظهور تکنیک ها ، روش ها ، و فناوری های مرتبط به بخش ارتباطات هستیم که VPN نیز یکی از این زیرمجموعه های بسیار کاربردی و جذاب محسوب می شود .

VPN چیست؟
VPN مخفف Virtual private network و در ظاهر به معنای شبکه خصوصی مجازی می باشد . در حقیقت با استفاده از VPN ، یک کامپیوتر از طریق اینترنت می تواند به یک شبکه LAN ( از طریق یکی از Account های تعریف شده در server آن شبکه ) متصل شده و از تمامی امکانات شبکه استفاده نماید . فرض کنید که در یک شرکت و یا ساختمان ، یک شبکه LAN ( شبکه محلی ) تعبیه شده و مورد استفاده کارکنان آن شرکت قرار می گیرد . ولی برای استفاده از این شبکه و logon کردن به آن ، می بایست کاربر حضورا در محل شرکت و در پشت یکی از station های ( ایستگاه های کاری و یا همان کامپیوتر های متصل به صورت فیزیکی ) LAN قرار گرفته و با کد کاربردی و کلمه عبور خود ، به شبکه وارد شده و از امکانات آن استفاده نماید . حال با استفاده از VPN ، دیگر نیاز به حضور فیزیکی کاربران LAN در محیط شرکت بوده و به راحتی از داخل مزل و هر مکان دیگر ، از طریق یک کامپیوتر معمولی متصل به اینترنت ، از هر قطه جهان قادر به اتصال به LAN شرکت و استفاده از هر گونه امکانات خواهید بود .
همانگونه که می دانید اینترنت متشکل از کامپیوترهای به هم پیوسته در سراسر دنیا می باشد . هر کدام از این میلیون ها کانپیوتر ، دارای شرایط و سیستم عامل ها و پروتوکل های ارتباطی مختلفی می باشند . به یقین در چنین محیطی ، امنیت داده ها به خوبی رعایت نشده و به راحتی اطلاعات در اختیار افراد سودجو قرار خواهد گرفت . از این رو ، VPN از طریق مکانیزم ها و تکنیک ها ی امنیتی ، یک تونل امن بین کامپیوتر مبدا و شبکه مقصد ( از میان هزار توی شبکه ناامن اینترنت ) ایجاد کرده و تمامی اطلاعات را در این تونل مجازی غیر قابل نفوذ ، به مقصد خواهد رساند.

[vahid_pakrou]

نکته :
در این ارتباط VPN ، کاربر به راحتی قادر به استفاده از منابع Share (اشتراکی ) ، مانند فایل ، پوشه و پرینتر و همچنین استفاده از کامپیوتر های دیگر داخل LAN ( در صورت فعال بود این گزینه ) خواهد بود . قابل اشاره است ، در این مقاله جانبی ، مانند طریقه به اشتراک گذاری فایل ، پوشه و یا پرینتر و همچنین طریقه استفاده از منابع شبکه و طراحی یک شبکه و طراحی یک شبکه LAN بررسی نخواهد شد ، چون هدف مقاله این نیست . ضمن اینکه پیش بینی می شود خوانندگان این مطلب ، با مسائل پیاده سازی اجزای یک شبکه محلی مشکلی نداشته و به راحتی یک LAN را طراحی کرده و آن را به اینترنت متصل نمایند .
البته تاکید بر این نکته حائز اهمیت است که در استفاده از VPN ، قبل از هر چیز ، به یک LAN متصل شده به اینترنت نیاز است .
اجزای VPN
هر ارتباط دو طرفه در محیط شبکه ای که به عنوان Client / server مطرح می شود ، از دو عنصر Client و server در دو قسمت مختلف برخوردار است . VPN نیز از این قضیه مستثنی نبوده و دارای دو عنصر server VPN ( شبکه LAN ) و Client )VPN کاربر ) می باشد .
1- server VPN :
ابتدا از طریق تنظیمات در ویدوز XP که مورد بررسی قرار خواهند گرفت ، می بایست server شبکه LAN خود را مجهز به VPN نموده و تنظیمات VPN Server را بر روی آن اعمال نمایید . در این حالت این سرور همیشه در انتظار تماس های VPN از طریق اینترنت خواهد ماند . فراموش نکنید که حتما پیش از نصب VPN در سرور ، تدابیری را در جهت اتصال LAN به ایترنت بیاندیشید .
2- VPN Client
هر کامپیوتری که کاربر از طریق آن و با استفاده از اینترنت ، به یک LAN راه دور متصل می گردد ، به عنوان Client معرفی شده و با استفاده از تنظیمات nv VPN Client در ویندوز XP ، به راحتی می توان به شبکه LAN مورد نظر متصل شد.